اينم از موهبات شركت ماست كه هيچ جاي مناسبي براي ناهار خوردن يا يه دقيقه دور از ميز كار نشستن نداره.
اوايل ناهارمو ميبردم تو ماشين ميشستم ميخوردم. البته اكثر مواقع مجبورم به خاطر نبود مايكروويو در محل كار و تنبلي شب قبل بابت غذر درست كردن ناهارا برم بيرون. روزي ده دلارم كه خرج كني ميشه ماهي دويست دلار كه كلا منطقي نيست.
خلاصه اگه ناهاري اورده بودم ميرفتم تو ماشين غذامو ميخوردم همونجام صندليرو ميدادم عقب و يه چرتيم ميزدم و به مزخرفات NPR ( هر ده تا جملشون سه تاش ايران داره توش:( ) گوش ميكردم.
ولي جديدا راه پله رو كشف كردم.
امريكايي هاي تنبل كه هيچ وقت ازش استفاده نميكنم. خودمم و خودم.
اصلا ما از همون هنرها عادت به پله نشيني داشتيم. اينجوري راحت تريم.
