جان
عزيز،
خيلي با خودم كلنجار رفتم كه ايا فيس بوك ادت كنم يا نه. نميدونم فيس بوكتو چك نميكني يا تو هم شش روز و دوازده ساعته داري كلنجار ميري كه اكسپت كني يا نه...
نميدونم مقصر من بودم، تو بودي يا به قول نامجو 'جبر جغرافيايي' بود. ميدونم كه ميدوني از طريق مادرت از روز و حالت باخبرم. اولين بهونه ايميل زدنم بهش پرسيدن احوال خواهرت بود. خوشحالم سرطان رو شكست داد... ميدونم ميدوني كه ساراي من، رفيق كودكي من شكست خورد... اونم به خاطر همون جبر جغرافيايي و كمبود دارو.. هيچ وقت ازت به خاطر دارويي كه از طريق مادرت برايم فرستادي تشكر نكردم. هر چند همونطور كه تو اخرين نامت اشاره كردي اونم شد نوشدارو بعد مرگ سهراب.
ممنونم كه حداقل تلاشتو كردي...
جان ميدونم بعد اين همه سال هنوز از دست من دلگيري كه براي برگشت به ايران تركت كردم. ميدونم گفتي اگه شرايط برعكس بود، تو هرگز اينكارو نميكردي. ميدونم تكرار مكرراته كه بگم من و تو از دو دنياي متفاوتيم. كه من هنوز درك نميكنم تو چطور با چشات ميديدي تحريما چه بلايي دارن سر مردم من ميارن، ميديدي سارا به خاطر كمبود دارو داره از دست ميده و با اين وجود براي حمايتهاي عموت از تحريما توجيه مياوردي.
برگشت من به ايران بعد تموم شدن درسم تصميمي نبود كه يك شبه گرفته باشم، از اول هدفم فقط درس خوندن بود. تو همون اشتباه تاريخي رو كردي و فكر كردي ميتوني منو عوض كني...
منو به خاطر بي جواب گذاشتن نامه هات ببخش. درد دوري تو كه هنوزم ازارم ميده، اون اوايل كشنده بود و جواب ندادن به نامه هات تنها راهي بود كه براي فراموش كردنت به ذهنم ميرسيد. زهي خيال باطل...
راستي ديدي مادرت رو بالاخره راضي كردم كه به ايران سفر كنه؟
جان تو هم بيا...
بيا تا شايد درك كني به خاطر چي تركت كردم و برگشتم وطنم. چرا عشق و زندگي بيدغدغه در واشنگتن رو فداي زندگي تو ايران و بودن در كنار خانوادم كردم.
خواهش ميكنم..
بهار
(هر چند بعد تو زمستونم نيستم)
پينوشت: اين عكسو يادته؟ شب اخرين كريسمس باهم بودنمون تو لابي هتل گرفتم. يادته وقتي گفتي بيا جفتمون تو عكس باشيم قبول نكردم؟ هنوزم هيچ عكسي حتي عكساي دونفرمون، اندازه اين عكس منو ياد تو و روزاي باهم بودنمون نميندازه. رنگاي اين عكس، رنگ روزاي خوبيه كه باهم داشتيم. اين رنگها برام نماداحساسيه كه لحظه گرفتن اين عكس به تو داشتم و هنوزم دارم....
اميدوارم تمام روزات مثل اين عكس رنگي باشن.
خيلي با خودم كلنجار رفتم كه ايا فيس بوك ادت كنم يا نه. نميدونم فيس بوكتو چك نميكني يا تو هم شش روز و دوازده ساعته داري كلنجار ميري كه اكسپت كني يا نه...
نميدونم مقصر من بودم، تو بودي يا به قول نامجو 'جبر جغرافيايي' بود. ميدونم كه ميدوني از طريق مادرت از روز و حالت باخبرم. اولين بهونه ايميل زدنم بهش پرسيدن احوال خواهرت بود. خوشحالم سرطان رو شكست داد... ميدونم ميدوني كه ساراي من، رفيق كودكي من شكست خورد... اونم به خاطر همون جبر جغرافيايي و كمبود دارو.. هيچ وقت ازت به خاطر دارويي كه از طريق مادرت برايم فرستادي تشكر نكردم. هر چند همونطور كه تو اخرين نامت اشاره كردي اونم شد نوشدارو بعد مرگ سهراب.
ممنونم كه حداقل تلاشتو كردي...
جان ميدونم بعد اين همه سال هنوز از دست من دلگيري كه براي برگشت به ايران تركت كردم. ميدونم گفتي اگه شرايط برعكس بود، تو هرگز اينكارو نميكردي. ميدونم تكرار مكرراته كه بگم من و تو از دو دنياي متفاوتيم. كه من هنوز درك نميكنم تو چطور با چشات ميديدي تحريما چه بلايي دارن سر مردم من ميارن، ميديدي سارا به خاطر كمبود دارو داره از دست ميده و با اين وجود براي حمايتهاي عموت از تحريما توجيه مياوردي.
برگشت من به ايران بعد تموم شدن درسم تصميمي نبود كه يك شبه گرفته باشم، از اول هدفم فقط درس خوندن بود. تو همون اشتباه تاريخي رو كردي و فكر كردي ميتوني منو عوض كني...
منو به خاطر بي جواب گذاشتن نامه هات ببخش. درد دوري تو كه هنوزم ازارم ميده، اون اوايل كشنده بود و جواب ندادن به نامه هات تنها راهي بود كه براي فراموش كردنت به ذهنم ميرسيد. زهي خيال باطل...
راستي ديدي مادرت رو بالاخره راضي كردم كه به ايران سفر كنه؟
جان تو هم بيا...
بيا تا شايد درك كني به خاطر چي تركت كردم و برگشتم وطنم. چرا عشق و زندگي بيدغدغه در واشنگتن رو فداي زندگي تو ايران و بودن در كنار خانوادم كردم.
خواهش ميكنم..
بهار
(هر چند بعد تو زمستونم نيستم)
پينوشت: اين عكسو يادته؟ شب اخرين كريسمس باهم بودنمون تو لابي هتل گرفتم. يادته وقتي گفتي بيا جفتمون تو عكس باشيم قبول نكردم؟ هنوزم هيچ عكسي حتي عكساي دونفرمون، اندازه اين عكس منو ياد تو و روزاي باهم بودنمون نميندازه. رنگاي اين عكس، رنگ روزاي خوبيه كه باهم داشتيم. اين رنگها برام نماداحساسيه كه لحظه گرفتن اين عكس به تو داشتم و هنوزم دارم....
اميدوارم تمام روزات مثل اين عكس رنگي باشن.
